In Ligurie komt het maar zelden voor dat een boer op zijn  land woont, immers 97% van de streek is bergachtig en daardoor vaak moeilijk toegankelijk voor transporten van bouwmaterialen. Met de huidige techniese mogelijkheden komen we ver, zij het kostbaar. Maar er is nog een andere oorzaak en die is histories bepaald: eeuwenlang hadden de bewoners de bescherming nodig van het afsluitbare dorp tegen de roofovervallen van bijvoorbeeld de saracenen. Toen die bedreiging wegviel kozen de boeren/veehouders het gebied te ontsluiten middels muildierpaden. De introduktie van het muildier moet destijds een geweldige innovatie zijn geweest. Het transport van hout, olijven en andere landbouwprodukten naar dorpen en molens was een ontlasting van de werkende mens, bovendien werd een groter gebied ontsloten voor de handel. Dit patroon heeft honderden jaren bestaan, geld speelde hierin nauwelijks een rol, alle gewenste produkten hadden een tegenwaarde van een produkt waarvan de boer zelf een overschot had. Bijvoorbeeld stond 100 kg hout gelijk aan 1 kg olijfolie. Ook diensten en arbeid voor elkaar werden met gesloten beurzen afgerekend dmv een tegenprestatie of een verworven recht; gebruik van grond of het recht tegen een bestaande muur je eigen stal te bouwen. Vandaag vinden we de infrastructuur van die tijd nog duidelijk terug. Behoudens de geasfalteerde verbindingswegen tussen de dorpen, ontstaan tijdens het mussolinibewind, en de vrij recente tractorweggetjes in de olijflanden, is het landschap van de oude tijd nog volop present. Een breuk met dit leven ontstond met de introduktie van het pensioen: de noodzaak om op oude leeftijd nog op het land te werken verviel geleidelijk half weg de vijftiger jaren van de vorige eeuw en er kwam ook een duidelijke kentering in de middelen van het bestaan. Ouders moedigden hun kinderen steeds meer aan te studeren en andere beroepen te kiezen, het boerenbestaan was te zeer verbonden met armoe. De dorpen en de campagnaas ontvolkten...

Onze campagna, Ubaghi en Uprau, destijds wel met veel meer eigenaren, is een zeer autentieke plek. We zijn er begonnen in 1982, alles was verlaten en overwoekerd met enorme bramenjungles. Het beantwoorde echter volkomen aan onze wensen en verwachtingen, vooral "schoon" land was wat we wilden: geen pesticiden, herbiciden en kunstmest heeft deze aarde gekend. Het bevloeiingswater komt uit de heldere Carpensinarvier, waarin de forel uistekend gedijt. De campagnahuisjes van natuursteen en kastanjehout, materialen uit de directe omgeving, garanderen ook in de zomer een goed leefklimaat. U moet ons maar beschouwen als kringloopkeuterboeren:  voor het dagelijkse bestaan van alles het noodzakelijke, of zoals ze hier plegen te zeggen "un po' di tutto". Naast de groentetuin, afgewisseld met bloemen en ornamentale planten, treft u tamme kastanjes, weides en een olijfgaard aan. Vanzelfsprekend ontbreken de dieren niet: een tiental geiten en een ezelin en thuis de kippen en konijnen.